Blog Image

In de ban van de zin

Waarom dit blog?

Elke blogtekst die ik schrijf, lokt me uit om dieper na te denken over het onderwerp waar ik op dat moment over schrijf. Dat maakt bloggen zo leuk. Het geeft stof tot nadenken voor de lezer, maar ook voor mij als schrijver.
Geniet je ook zo van schrijven? Ik nodig je van harte uit om een keer mijn Schrijfcafé in Hilversum of Soest bij te wonen.

Blik op oneindig

Over schrijven Posted on 19 Sep, 2019 20:06
Bobbie kijkt uit op de Kromme Rijn

Leven in het nu, het klinkt zo eenvoudig, maar de toekomst ligt op de loer en trekt aan me. Alsof daar pas de voldoening ligt, in het verschiet. Zo zonde, want de dag van vandaag dreigt me daardoor te ontglippen. Soms kijk ik de kunst af bij mijn wollige leermeester, maar het dichtstbij kom ik als ik schrijf.

Jaren geleden deed ik een cursus mindfulness. Heerlijk vond ik het en maakte zelfs een eigen meditatiekussen. Lange tijd heeft het boek ‘De kracht van het nu‘ op mijn nachtkastje gelegen. Steeds begon ik opnieuw met lezen. Zo sterk was mijn behoefte om los te komen van het streven en de constante druk die ik mijzelf oplegde om vooral te blijven groeien, voor later. Alsof het leven in de toekomst belangrijker was dan het leven van dat moment.

De meditatie is allang naar de achtergrond verdwenen en in het boek van Tolle ben ik nooit verder gekomen dan hooguit een kwart. De toekomst wist me met zijn gretige klauwen steeds weer naar zich toe te trekken, me te verleiden mijn blik weer op hem te richten. Zo zonde, want het voelt alsof het echte leven steeds weer aan me ontglipt. Zelfs nu mijn ogen allang geopend zijn voor het genot van het moment, van het nu.

Gelukkig heb ik sinds een paar jaar mijn wollige leermeester Bobbie, onze blonde labradoodle. Soms kijk ik bij hem af als hij zijn blik op oneindig richt of als hij zonder kennis van de ‘liggende twist’ als een wokkel op de grond ligt. Oneindig lang kan hij genieten van een kroelende hand en stopt die hand met kroelen dan zoekt hij zijn mand op en is ook daar innig tevreden.

Mijn manier waarop ik het dichtst bij leven in het nu kom, is door te schrijven. Het helpt me om stil te staan bij hoe ik me nu voel, wat er nu speelt en om in het nu te blijven. Dan landt er een rust in me. Schrijvend met mijn ene hand en kroelend met de andere word ik me via mijn eigen woorden bewust van wat er nou echt belangrijk is. En dat ligt zelden in de toekomst.



Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Over schrijven Posted on 14 Jun, 2016 14:38


Waaraan herken je een Rembrandt?
Dat is niet alleen aan de handtekening. Het is ook zijn voorliefde voor het in beeld brengen van
mensen en de specifieke manier waarop
hij werkt met lichtinval. Dat totaalplaatje is zijn signatuur, daaraan herken je zijn hand. Hebben
schrijvers dat ook, een signatuur? Kun je een schrijver herkennen aan zijn boek?

Wat is signatuur
Martje van der Brug bracht het ter sprake tijdens haar lezing bij Zinexprez. Ze
vertelde dat de uitgever na het uitkomen van haar eerste boek ‘Havo is geen
optie
’ vroeg naar haar signatuur. Waaraan herken je een Martje? Ze wist het
niet.
Het zette mij aan het denken
over mijn eigen signatuur. Volgens het woordenboek staat signatuur onder meer voor:
het karakteristieke kenmerk van de maker op een beeldend werk waardoor hij als
maker van dat werk wordt beschouwd.
Wat maakt dat een schrijver
herkent wordt als maker van een boek?

Signatuur van bekende schrijvers
Het was een leuke aanleiding
om eens uit te zoeken wat er over al bekende schrijvers genoemd wordt over hun
signatuur. Wat er kenmerkend is aan hun werk. Een beetje surfen op internet naar
een paar bekende namen leverde al een leuk palet aan kenmerken op.

De boeken van Arthur Japin zijn
bijvoorbeeld vaak gebaseerd op historische feiten. Hij heeft soms eerst jaren
onderzoek gedaan voordat hij de feiten verwerkt in een boek. Hij laat er zijn
fantasie flink op los, wat resulteert in een mengeling van geschiedenis en
fictie.

Het werk van Renate
Dorrestein
is eigenlijk één grote feministische boodschap. Het heeft als thema
de ongelijke machtsverhouding tussen mensen, onder andere die tussen man en
vrouw. Wat betreft genre vallen haar boeken door de vele gotische thema’s en kenmerken
onder ‘gothic novel’ te plaatsen.

Een belangrijk thema in het
werk van Connie Palmen is dat je bent wie je bent door wat je voor een ander
bent: een kind voor je ouders, een kunstenaar voor je publiek. In haar boeken
zoekt ze de grenzen op van de keuzemogelijkheid die je hebt bij het soort
verbintenissen dat je aangaat. In hoeverre je daarover zelf de regie hebt.

Een voorbeeld van dat je een
schrijver kunt herkennen aan zijn boek is Arnon Grunberg. Hij heeft twee romans
geschreven onder een andere naam. Maar door zijn onmiskenbare stijl wist men al
snel dat ze van zijn hand moesten zijn. Hij schrijft graag in aforismen en zijn
licht ironische schrijfstijl met veel herhalingen is ook nogal kenmerkend. ‘Woede
is een kwestie van exploderen en hij explodeert. Hij is al zo vaak
geëxplodeerd. Zijn exploderen is imploderen geworden’ (De Asielzoeker).

Lezerspubliek
Als schrijver bouw je met je
boeken een lezerspubliek op. Mensen die ‘jou’ graag lezen. Ze verwachten een
bepaald soort boek van je. Wat zal er gebeuren als je het steeds over een
andere boeg gooit? Hoe zal je publiek reageren als je het ene moment een
thriller publiceert, daarna een heel serieus non-fictie boek en vervolgens een
kookboek? Voor jezelf als schrijver is het waarschijnlijk heerlijk om allerlei
hoeken van het vak in te duiken. En in het begin van je schrijverschap heb je
het misschien zelfs nodig om al verkennend te ontdekken wat nu eigenlijk je eigen
stijl en je voorkeur voor genre is.

Signatuur van Martje
Voor Martje van der Brug werd
na haar tweede boek ‘Wat doen we met moeder’ opeens helder wat haar signatuur
was. Met beide boeken snijdt ze in romanvorm belangrijke maatschappelijke thema’s
aan. Ze doet dit op een luchtige manier. Met makkelijk weg te lezen romans die toegankelijk
zijn voor een breed publiek. Ze heeft al ideeën voor een derde roman en ook die
voldoet aan dit signatuur. Haar lezersgroep zal krijgen wat het na twee boeken mogelijk
al van haar verwacht.

Als onderneemster heb ik bij
mijn start heel lang nagedacht over mijn beeldmerk en mijn missie en visie. Bij
het starten met schrijven heb ik er nooit bij stilgestaan dat het voor mijn
schrijverskant ook van belang zou kunnen zijn. Wat is mijn signatuur? Aan welke
kenmerken zullen mijn lezers na een paar boeken een echte Gramser kunnen
herkennen? De toekomst zal het leren.

–Corrie–

Eerdere blogs:
Loskomen van je verhaal
Laten lezen wat je geschreven hebt. Heb jij het lef?

Binnenkort bij Zinexprez:
Lezing ‘Hoe verhalen tot leven komen’ door Tialda Hoogeveen – 27 juni 2016
Driedaagse cursus ‘Luisteren naar je pen’ op
prachtige locatie in Maarn
– september 2016

Roman Corrie:
De man met de hoed.



Liever een slechte recensie…

Over schrijven Posted on 05 Apr, 2016 09:24


Na diverse enthousiaste
reacties van lezers van mijn boek ‘De man met de hoed’, keek ik met smart uit
naar de recensie van Biblion. In de hoop dat ook die positief uit zou pakken. Toen
hij kwam, bleek hij vlees noch vis. Ik had liever een vernietigende recensie
gehad.

Schrijven is hard werken
Een boek is er niet zomaar.
Het vraagt doorzettingsvermogen en hard werken. Niemand die je aanspoort,
behalve jijzelf. Tijdens het schrijven staat er geen enkele betaling tegenover.
Sterker nog: door de schrijfcursussen die ik ben gaan volgen kostte het vooral
geld. Mijn beloning zat in het afmaken: ik had mezelf een boek beloofd.

Positieve reacties
Aan die belofte heb ik me gehouden. Het
boek kwam er. Via een echte uitgever nota bene! En dan kunnen opeens andere
mensen het lezen. Komen er reacties binnen. Zo positief dat ik het bijna niet kan
geloven.

“Wat een topper, een
juweel!!!! Ik heb het uit, ik heb het bijna in één adem uitgelezen. Vooral aan
het eind vond ik het aangrijpend en kon ik mijn tranen niet bedwingen.”
Een
reactie van een wat ouder lezeres. Ze heeft daarna gelijk nog drie exemplaren
gekocht om aan anderen cadeau te doen.

“Ten eerste wil ik je bedanken voor het schrijven van de roman ‘De man met
de hoed’!
Ik vond het een geweldige roman, het nam me mee naar
de jaren zestig, het beschreef zo mooi alle details van wat je als mens, in de
jaren zestig, meemaakt.”
Een reactie van een andere lezer. Die het boek een week
lang heeft meegezeuld in de trein, om maar niet met lezen te hoeven stoppen.
Met een boek van 454 pagina’s is dat een compliment op zichzelf.

“Je schetst een goed tijdsbeeld van die jaren. Mooie
beschrijvingen met een zekere lichtheid en een prettige spanningsopbouw. De
briefwisseling vond ik wat lang. Een mooi plot!”
Deze lezer, woonachtig in de buurt
van één van de huizen waar het boek zich afspeelt, geeft ook aan: “Als ik er nu
langs fiets is het een ander huis, met een toegevoegde historisch waarde.”

De verwachting stijgt
Door al die mooie reacties begon mijn verwachting te
stijgen. Ga je denken: het zou toch zomaar goed kunnen gaan verkopen. Ik begon zelfs
hoop te koesteren op een goede recensie van Biblion. Het is namelijk bekend dat
die recensie de verkoop zomaar flink op kan stuwen. Zowel bibliotheken als
boekhandels kijken naar de recensies van Biblion en gaan op basis daarvan wel
of niet over tot aankoop van het boek.

Recensie van Biblion
Daar was hij dan, die lang verwachtte recensie. Hij
was mild. Diep vanbinnen was ik daar wel blij mee. De man met de hoed werd in
ieder geval niet bij zijn voeten afgehakt. Tegelijk was ik teleurgesteld. Het was nou niet het soort recensie dat de
verkoop op zou stuwen. Niet hemelprijzend goed, wat logischerwijs effect zou
hebben. Maar ook niet vernietigend slecht, wat juist ook heel positief kan
werken op de verkoop. Sterker nog: het effect van een slechte recensie is soms
zelfs nog beter
.

Gezonde mix van reviews
Ik zie mijn boek niet als literatuur, met die intentie
heb ik het niet geschreven. En misschien neigt het inderdaad naar een
streekroman, zoals in de recensie van Biblion staat. Het is een feit dat je met een boek nooit iedereen
tevreden zult kunnen stellen. Er zullen altijd mensen zijn die het niets
vinden. Dat is niet erg; de positieve reviews zijn zelfs geloofwaardiger als er
ook slechte of gematigde reacties zijn
.

Boek voor de ‘gewone man’
Er beleven inmiddels al veel lezers plezier aan het
boek. Lezers die zich herkennen in het tijdsbeeld of in de gebeurtenissen in
het boek. Daar doe ik het voor. Niet om een literair hoogstandje neer te
zetten. Mijn lezer is de gewone man.

Om ook die gewone man te
bereiken heb ik reviews nodig. De positieve en gematigde heb ik binnen. Voor de
juiste mix is het wachten nu op een slechte. Eentje die in het geheugen van
mensen blijft hangen, zodat ze in de winkel de titel van het boek herkennen en
denken: hé, dat boek daar heb ik over gehoord. Dus heb je zin om eens een
lekkere vernietigende recensie te schrijven? Leef je uit! Een uitmuntende mag
natuurlijk ook…

–Corrie–

Eerdere blogs:
Keerzijde van inleven in je personage
Kritiek? Zet dat maar in de kantlijn.

Binnenkort bij Zinexprez:
Slogans schrijven – 16 april 2016

Lezingen voor en/of door schrijvers
(Schrijf)talent in je horoscoop – 18 april 2016



Keerzijde van inleven in je personage

Over schrijven Posted on 21 Mar, 2016 13:54

Je doorleeft al je personages,
probeert er alles bij te betrekken. Van hele oppervlakkige onderwerpen tot dingen
die veel dieper gaan. Je wordt bijna één
met je hoofdpersoon, denkt hoe hij of zij denkt en voelt. Dan opeens, is het
afgelopen: je hoofdpersoon gaat dood.

Doorleven van je personage
Het kost tijd om helemaal één te
worden met de hoofdpersoon van je roman. Dit is de figuur die het verhaal kan
maken of breken. Dus ik leef me in, probeer hem of haar van alle kanten te
bekijken en de beweegredenen te doorgronden. Iemand in woorden tot leven laten
komen lukt beter als ik bij mijn personage een ‘echt’ persoon in gedachten neem.
Dus zoek ik voor het gemak een
‘afkijkexemplaar’. Soms blader ik wat in een tijdschrift tot ik een geschikt
persoon vind. Of ik kies iemand die ik uit het echte leven ken: een
buurjongetje, een studiegenoot van vroeger of zelfs mijn eigen moeder.

Ze stinkt uit haar mond
Het uiterlijk, de manier van praten, de gewoontes, alles laat zich makkelijker invullen door te bedenken hoe dit bij mijn ‘echte’ persoon zit, hoe die iets zou doen. Als het afkijkexemplaar iemand is die ik in het echte leven ken, kan ik zelfs de favoriete parfum op die persoon baseren. Werkelijke alles is dan af te kijken. Als ik in een passage beschrijf hoe iemand uit de mond stinkt, kan ik het bijna ruiken en laat ik de tegenspeler als vanzelf wat afstand nemen.

Je personage om zeep helpen
Me zo inleven in mijn personage
heeft wel een consequentie: het voelt heel erg rot om hem of haar in de loop
van het verhaal om zeep te helpen als het verhaal erom vraagt. Die liefdevol
beschreven vader, dat ondeugende kind, de één kwijnt weg, de ander wordt
plotseling geschept door een auto. En het komt allemaal door mij. Ik kom er nog
mee weg ook: geen gevangenisstraf voor mij, hooguit wroeging om mijn eigen
aandeel in het verlies. Ergens in de diepte is zelfs een stukje rouw voelbaar,
ook al weet ik: het was maar een personage.

Echt dood
Tot opeens het echte leven
toeslaat. Dat leven waar ik zoveel van afkijk en inspiratie vandaan haal, waar mijn
personages vaak op gebaseerd zijn. Opeens staat het leven stil voor een van
mijn afkijkexemplaren. De echte: niet die van woorden, maar die van vlees en
bloed. Ook mijn eigen leven staat daarmee even stil, houdt de adem in. De verkoop van mijn roman doet er even niet meer toe, de workshops liggen op hun gat en alle afspraken worden opgeschort. Opeens sta ik op het kerkhof rozenblaadjes te strooien over… mijn moeder. Belanden er met een bons brokken chocola op de kist, want moeder had altijd gezegd dat ze wel onder chocola begraven wilde worden, zo lekker vond ze dat.

Mijn afkijkexemplaar is niet
meer. Blijkbaar stond in het script dat het haar tijd was en geen pen die daar
iets aan kon veranderen. Ik ben blij dat ik haar voor één van de personages van
mijn roman als voorbeeld heb genomen. Want daarmee heeft ze een beetje het
eeuwige leven gekregen. Via mijn roman wordt ze door de verbeeldingskracht van
iedere nieuwe lezer steeds weer een tijdje tot leven gewekt.

–Corrie–

Roman:
‘De man met de hoed’

Lezingen:
‘Moeiteloos schrijven, hoe doe ik dat?’ door Paul Ricken



Mantelzorg-schrijver

Over schrijven Posted on 08 Feb, 2016 14:40


In korte tijd zowel dochter als zus onder het mes. Het is
heerlijk om ze bij terugkomst uit het ziekenhuis te kunnen verzorgen en helpen.
Maar het schrijven en werken is voor mij daarmee een soort hink-stap-sprong
geworden.

Dochter
‘Mam, wil je mijn kruk oprapen? Hij is gevallen, ik kan er niet bij.’ Mijn
dochter is geopereerd aan haar groeischijven. Ik heb samen met haar vier dagen
in het ziekenhuis gelegen, af en toe in de ouderkamer werkend op mijn laptop of
telefoon. Tot er een berichtje op mijn telefoon verscheen: ‘Mama waar ben je?
Kom je zo terug?’
Inmiddels is ze thuis.
‘Mam, ik wil graag ministecken, wil jij het boven even ophalen?’ Dochterlief
kan de trap nog niet op en is van anderen afhankelijk. ‘Mam, nu ben je de map
met voorbeelden vergeten. Die heb ik wel nodig, anders kan ik niet verder.’
Eén voordeel, doordat ze in de woonkamer slaapt, ga ik, en met mij de rest van
het gezin, samen met haar lekker vroeg naar bed.

Schrijven in de gaatjes
Het schrijven en werken gaat al een tijdje hink-stap-sprong. Een afspraak bij
de groeipoli, voorgesprek in het ziekenhuis, hulpmiddelen ophalen, van alles
wordt ertussen geschoven. Dat is lastig, want voor schrijven heb ik een flow
nodig en dat lukt niet in de uurtjes tussendoor. Dus gebruik ik die tijd voor
de meer zakelijke dingen voor mijn bedrijf, zoals de administratie of PR.
Dochter gaat inmiddels naar school, met rolstoel. Behalve chauffeuren heeft ze
nu een stuk minder hulp nodig.

Zus
‘Sorry Corrie, maar kun je voor mij m’n kruk oppakken? Hij is gevallen. Ik moet
nog even wennen hoor, die dingen zijn ook zo onhandig.’ Het is twee weken later
en nu is mijn zus aan de beurt: een nieuwe heup. Ik ben zes dagen bij haar in
huis, als vrijgezel heeft ze anders niemand die er onvoorwaardelijk voor haar
is. Van de zes dagen dacht ik er eentje voor mezelf te hebben, maar het ging na
de operatie gelijk zo goed met haar dat ze de dag erna alweer naar huis mocht.
‘Corrie, dat boek en puzzelboekje mogen naar beneden, maar mijn schoenlepel wil
ik graag boven hebben, anders krijg ik mijn sokken niet uit.’ Zuslief slaapt
boven. Ze kan en mag al traplopen, maar alleen niet te vaak. ‘Oh zus, nou ben ik mijn telefoon
vergeten…kun je die ook nog even voor me halen?’
Eén voordeel, doordat ze boven slaapt, kan ik ’s avonds beneden nog lekker even
televisie kijken.

Het werk gaat door
Het is maar goed dat ik eigen baas ben. Ik hoef aan niemand vrij te vragen of
zorgverlof te regelen. Zolang ik het goed afstem met mijn klanten en zorg dat
er op bepaalde dagen niet ingeboekt kan worden in de Stiltecoupé, is mijn
agenda volledig van mij. Met de moderne technieken kan ik veel van mijn
werkzaamheden op afstand doen. Nieuwe aanmeldingen krijg ik als melding te zien
in mijn mail, teksten redigeren kan ik ook in de huiskamer van mijn zus en
iemand die mij belt om te informeren naar mijn Stiltecoupé heeft geen idee dat
ik niet in mijn kantoor zit.

Het hink-stap-sprong
schrijven en werken gaat me gelukkig redelijk goed af. Het maakt dat ik er kan
zijn voor de mensen die me dierbaar zijn. Als mijn zus straks weer op de been
is, zou het alleen wel fijn zijn als de volgende gegadigde voor een operatie
en/of mantelzorg even op zich laat wachten. Dan heb ik weer een tijdje de kans
om met het schrijven in mijn flow te komen.

–Corrie–

Eerdere blogteksten:
Alleen een kluizenaar kan boeken schrijven.
Je boek is er…en dan?

Workshops:
Luisteren naar je pen.



Next »